hehe
21/1/2009 ·
Yorum (1) Yorum yaz!
anahtar
kıvrılarak büyüdüm. yeşil bir daldım
kapına erişmek için başkaldırdığım yerçekimi
çarşafın kıvrıklığında saklı sevişmeler
düşlerin susuz kalmış artıkları
bir kök betonu da deler
burası benimdir ey dünya
mevsim bahar. çatlıyorum kuru duvarda
paslanmış siyah yeşil terkedilmişlik
kovaladım gölgeni döküldüğüm yerlerde
tahtanın ve çeliğin kokusu ağır
biçimsiz izler edindim beyaz tenimde
sevgi ıssızlıksa. arka odalarında hapis kaldığım
kuşlar, ağaçlar, hava dışarda ise
doğa böyle uzanır betona, sevgilim
sana uzandığım gibi güneşle
yeşillenir kök salar. taşı cana döndürür
dönüştürür yürüyen ölülerini sokağın
denizin sulayamadığı tarlalarını çiftçilerin
solmuş çiçek satan hüznünü kadınların
doğa uzanırsa şehre, sevgilim
dillenir balıklar ağda.
Eda Keskin
Sanat Cephesi, Eylül 2008
« Önceki ::